De maskers vallen af

Zie je wel, zie je wel! Ik heb het altijd geweten. En heb ik het ook niet altijd gezegd?

Nu vallen de maskers af. Achter dat laagje van valse beschaving schuilt het ware gelaat van onze tegenstanders. En net zoals wij het altijd hebben gezegd: het is lelijk. Onze tegenstanders zijn niet louter andersdenkenden waarmee in vrede te discussiëren valt; het zijn valsaards, lafaards, klootzakken, extremisten in het diepst van hun gedachten.

Dat is een geruststellende gedachte.

Als we allemaal een masker dragen, kan iedereen vasthouden aan zijn eigen versie van de waarheid. Wanneer het ware gelaat van een tegenstander verborgen blijft, kunnen we er rustig het ergste van denken. Over een mysterie zijn alle gedachten vrij.

Het vereenvoudigt discussies. Meteen wordt elk tegenargument een schijnmanoeuvre. De kleinste mogelijke indicatie, hoe vergezocht ook, wordt opgeblazen en aangegrepen als het ultieme bewijs van het eigen grote gelijk. Zie je nu wel, ik heb het altijd geweten.

Het is ook een kwestie van intellectuele en morele superioriteit. Als onze tegenstanders maskers dragen, dan vergt het een wel heel scherpzinnig brein om daar doorheen te kijken. Het is prettig om je te wentelen in de overtuiging dat jij het allemaal wel doorhebt, dat niemand jou om de tuin heeft kunnen leiden en vooral: dat vroeg of laat iedereen verplicht zal zijn om jou gelijk te geven. Daar kan je nu al naar uitkijken.

Verdenkingen worden gekoesterd. Het is fijn om aan de goede kant te staan, en hoe slechter de tegenstander, hoe grootser ons verzet. Omdat we zijn gaan geloven in een grootschalig volksbedrog, wordt het bovendien steeds moeilijker om nog afstand te doen van onze vooroordelen.

We willen niet gewoon “eens zijn dat we het oneens zijn”. Veel beter is het dat alle gelijk alleen aan ons toevalt, omdat de ander nu eenmaal een heimelijke tiran is.

Wantrouwen is comfortabel. Veel moeilijker is het om te schipperen tussen standpunten die ook weer niet zo gek ver van elkaar liggen. Het is verleidelijk om overal een volgende stap in een grotere strategie te ontwaren. Aanvaarden dat de tegenstander iemand is zoals wij, met menselijke zwakheden en sterktes, andere maar eerbare doelstellingen,  soortgelijke remmingen en verleidingen, familie en een geweten: dat vraagt meer ballen.

Democratie. Het is iets moeilijk, mijnheer.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: