Een splitsing in de geesten

WAT BHV IS EN WAT HET HAD KUNNEN ZIJN

Een groot akkoord over Brussel-Halle-Vilvoorde had een akkoord over de taalgrens moeten zijn, een echt nieuw pact voor België. Een halve eeuw na het vastleggen van de taalgrens, hadden we die taalgrens ondubbelzinnig moeten bevestigen. De Franstalige partijen hadden in de meest duidelijke bewoordingen moeten verklaren dat de taalgrens onaantastbaar is en blijft, nu en tot in eeuwigheid.

De Franstaligen blijven worstelen met die taalgrens. In grote meerderheid hebben ze aanvaard dat België verdeeld is in gewesten en gemeenschappen. Het zijn nog slechts enkelingen die echt de klok willen terugdraaien naar een België dat Latijns zal zijn of niet zal zijn. Maar in het collectieve Franstalige onderbewustzijn is de taalgrens nooit een echte grens geweest. Ze zien het als een soort afbakening, maar ze dichten die geen absoluut en zeker geen definitief karakter toe.

Brussel-Halle-Vilvoorde, kiesomschrijving en gerechtelijk arrondissement, was één groot bewijs van die bom onder België. Het toonde die diepe splitsing tussen Vlaamse en Franstalige geesten. De lange worsteling met de Franstaligen legde feilloos de vinger op deze tricolore wonde. En uitgerekend de “oplossing” die acht partijen vandaag in wetten verankeren, bevestigt dat levensgrote probleem voor al wie België nog een lang leven toewenst.

Het Vlaamse standpunt over BHV vertrok vanuit het territorialiteitsbeginsel. De Franstalige stelling – en ook het uiteindelijke compromis – legde de nadruk op het personaliteitsbeginsel. Dat is allemaal geen detail. Het personaliteitsbeginsel ontkent de taalgrens. En door de taalgrens poreus te houden, verzekert men dat ook in de toekomst Vlaamse gemeentes betwist zullen blijven. Het is een eeuwiglopende levensverzekering voor de communautaire spanningen in Vlaams-Brabant.

Het is een groot raadsel waarom Belgicisten niet inzien dat ze belang hebben bij een onaantastbare taalgrens. Alleen communautaire duidelijkheid kan België redden. Alleen goeie afspraken en fundamenteel respect voor de Nederlandse taal en het Vlaamse grondgebied kan Vlamingen blijvend verzoenen met de Belgische constructie. Op de lange termijn zal blijken dat de korte pijn, een echte en volledige splitsing van BHV, een veel betere zaak zou zijn geweest voor Belgische nationalisten dan voor Vlaamse nationalisten.

In plaats van duidelijkheid, goeie afspraken en respect hebben we dus het Vlinderakkoord gekregen. Toegevingen zijn niets vies, maar het is pijnlijk om vast te stellen precies welke toegevingen onze Franstalige landgenoten hebben gevraagd – en ook hebben gekregen. De invoering van een in essentie etnische rechtspraak in Halle-Vilvoorde is een uiting van een diep anti-Belgisch sentiment. Geen enkele Vlaams-Nationalist kan zo scherp de mislukking van het Belgische project verwoorden: dat Vlaamse rechters niet in staat zouden zijn om recht te spreken over Franstalige inwoners van Vlaanderen.

De Franstaligen hebben dan nog niet eens alles gekregen wat ze hadden gevraagd. Inzake Brussel heeft het Franstalige front zeer duidelijk gemikt op het afbouwen van Vlaamse rechten. Het toont nog maar eens aan dat wie zich altijd weer de betere Belg noemt, daarom nog geen goeie Belg is. Het agressieve project tégen de Vlamingen in Brussel en de miskenning van de taalgrens zijn onverstandige, contraproductieve en on-Belgische standpunten. Alles wat daaruit voortvloeit, zullen de Franstaligen aan zichzelf te danken hebben.

Hopelijk zal men ooit inzien dat men hier een historische gelegenheid heeft laten liggen. Hier had de communautaire vrede duurzaam vastgelegd kunnen worden. Hier had België een nieuw sterk ankerpunt kunnen krijgen. In ruil hadden Vlamingen even ondubbelzinnig kunnen decreteren dat er altijd een structurele solidariteit zal zijn tussen de Vlaamse en de Franstalige gemeenschap. Op die manier had men ook dat oude wantrouwen kunnen bezweren.

Niets zo jammer als een gemiste kans. Vandaag, vrijdag 13 juli 2012, had een historische dag kunnen zijn. Het snertdossier Brussel-Halle-Vilvoorde had een grote stap voorwaarts kunnen zijn: het had een verschil kunnen maken. En dan was het meteen al die herrie waard geweest.

Het heeft niet mogen zijn.

Advertenties

One thought on “Een splitsing in de geesten

  1. Bart Fonteyn schreef:

    De nagel op de kop. Het zijn voornamelijk de zogezegd belgicistische Franstalige politici die maar niet willen/kunnen inzien dat goede afspraken, goede vrienden maken. In de Brusselse Franstalige media wordt de lezers elke dag diets gemaakt dat de psychopathische Vlaams Nationalisten België willen vernietigen en de Walen willen ten gronde richten. Het feit echter dat de Vlaamse nationalisten in se helemaal niet geïnteresseerd zijn in de gang van zaken in Wallonië (omdat dat een interne Waalse aangelegenheid hoort te zijn), maar wel willen dat de Franstalige politici met hun handen van Vlaanderen afblijft, lees je nergens, terwijl dit nu precies de essentie van het communautaire conflict is.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: