Vergelding

“Zacht. Toen ze peutertjes waren.”

Misschien maakt de zachte stem van Luc A., de incestueuze pedofiel uit het Vlaams-Brabantse Lubbeek, het allemaal nog net iets smeriger. De beelden van de Nederlandse undercover-reportage die de ontaarde postbode fataal werden, vormen een treffende hedendaagse illustratie bij de bekende these over ‘de banaliteit van het kwaad’ (Hannah Arendt, Eichmann in Jeruzalem, 1963).

 

 

Pedofilie is een ultiem kwaad. Een zo verwoestende handeling bij zo kwetsbare, onschuldige en weerloze wezens. We verstaan het niet, willen het ook niet verstaan. We willen alleen wraak.

Krijgen we die ook?

In theorie kan de verkrachting van een kind jonger dan 10 worden bestraft door 20 tot 30 jaar celstraf. Een bijkomende terbeschikkingstelling – die lang niet altijd wordt uitgesproken – bedraagt maximaal 15 jaar. In het allerbeste – en puur theoretische – geval zal Luc A. dus sterven in de cel.

Helaas kom je met theorie niet zo ver bij het Belgische gerecht. Het valt nog af te wachten hoelang de kinderschenner naar de cel zal moeten, en hoeveel jaar hij ook écht zijn vrijheid zal kwijt zijn. Er is nog veel werk aan de winkel bij Justitie in het algemeen, en bij de bestraffing van pedoseksuelen in het bijzonder.

Er is bijvoorbeeld nog steeds een probleem met de verjaring. De verjaringstermijn werd recent nog opgetrokken: van 10 jaar naar 15 jaar na de meerderjarigheid van het slachtoffer. Maar daarmee werd een kans gemist. Het is niet ongewoon dat slachtoffers van zware pedofiele feiten pas ná hun 33ste levensjaar min of meer in het reine komen met de realiteit van hun gestolen jeugd. Verjaring is een waardevol element van ons recht en het is niet onzinnig om deze notie van clementie te behouden. Een verjaringstermijn van 25 of 35 jaar is echter niet onredelijk.

Maar laat ons ook eerlijk zijn. Zal het ooit genoeg zijn? Zou zelfs de doodstraf ooit genoeg zijn?

Nuance is voor socio-economische debatten en filosofische geschillen. Wanneer er weer eens een gruwelijk pedofilieverhaal komt bovendrijven, willen we niet eens genuanceerd zijn. Zonder enige misplaatste hang naar begrip willen we alleen onze weerzin uiten.

Dat voelt best goed.

Het doet deugd om gewoon even moord en brand te schreeuwen. Om niet redelijk te zijn, geen mededogen te tonen, geen verklaring te zoeken. Zelfs in meer serieuze discussies zal ik steeds zeggen dat pedofielen te licht gestraft worden in dit land, dat chemische castratie een optie is die vaker moet worden toegepast bij (recidiverende) daders en dat we moeten worden ingelicht wanneer een veroordeelde pedofiel in onze buurt komt wonen. Ik ga daar graag ver in, ik wil daar radicaal in bevonden worden.

Want het voelt soms goed om deel uit te maken van een meute die – lekker kort door de bocht – roept om meer wraak voor verkrachtingen. Mensen mogen horen aan mijn stem dat het een kwestie is die mij emotionaal raakt.

Er zijn mensen die dat gevaarlijk vinden. Deze mensen zullen beweren dat zulke gevoelens kunnen worden misbruikt door de eerste de beste volksmenner. Maar een meute is geen kudde. Een kudde heeft een herder. Een meute heeft enkel een prooi.

Luc A. haalt de oudtestamentische wraakgod in mij naar boven. Oog om oog. Geen vergeving.

Nuance is voor een volgende keer.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: